Inspiratie 9/05/2026

Sommige dagen lukt het niet.

Dan zit ik voor de computer omdat ik absoluut iets wil schrijven. Dan komt er zo goed als niets en alles wat komt voelt raar. Alsof ik iets probeer af te dwingen. Na enkele zinnen op papier voelt alles wrang en saai.

Meestal weet ik op voorhand al dat er “iets” te kort is. Alsof ik probeer vals te spelen. Een soort van onwennig en ongemakkelijk bloot staat in afwachting van een moment dat ik graag wil maar dat niet lijkt op te dagen. “Omdat ik het graag wil” is de zin die de deur op slot houdt naar een specifiek gebeuren.

Dat zalige moment waarop ik voel dat mijn handen het overnemen en alles in dezelfde richting stroomt. In de richting van een allerlaatste zin, het nog wat bijschaven en dan het finaal neerleggen van een stukje afgewerkte tekst. Elke beweging staat niet langer op zich maar voelt als een geheel in wording. Dat geheel is onbekend maar toch aanwezig. Als een golf die me meeneemt en die me dan in 1 keer tot de eind bestemming brengt. Dat gevoel is voor mij een zalige roes, moeilijk te omschrijven maar ik geniet daar intens van. Ik hoop dat jij het ook kent, of ooit mag kennen.

Op mindere dagen komt de golf niet of zijn het eerder golfjes die de kracht missen richting te vinden en voor ik het weet sta ik alweer te wachten op de volgende. Boos worden helpt zeker niet. Dan probeer ik te forceren en mezelf tevergeefs een of ander thema op te leggen in de hoop dat het wel zal komen. Wat het ook is. Het laat zich niet dwingen.

Ik moet er klaar voor staan. Het kunnen ontvangen. Spontaan. Maar dat lukt niet altijd. Dan zit ik in de auto en voel ik de golf duidelijk. In mijn hoofd schrijf ik het dan uit in fantastische constructies en denk ik dat het wel zal lukken om het nadien nog op papier te zetten. Wat nooit gebeurt. Inspiratie is een vluchtig gebeuren. Voorbij is voorbij. Ik vraag me af hoe het zou zijn als ik meer ruimte voor inspiratie zou vrijmaken in mijn leven. Wat niet is kan nog komen.

Dat is het bijzondere aan inspiratie. Ze is een ervaring op zichzelf. Maar ik moet ruimte voor haar hebben. Haar verwachten en ervoor klaar staan. Mijn hoofd moet rustig zijn. Open. Niet gevuld met troep van de dag. Simpelweg klaar staan om tijd met haar door te brengen. Als zij het wil. Maar ze is grillig. Ze komt als ze zin heeft. Ze hoort me niet toe. Het idee dat ik haar op een of andere manier beheers is genoeg om de connectie te verbreken.

Nu ik dit schrijf wordt het me duidelijk dat ik me nog nooit veel gedachten gemaakt heb over het bijzondere van inspiratie en het zalige gevoel dat ze veroorzaakt. Ik heb haar ook lange tijd niet gekend. De roes die ze geeft is niet gebaseerd op het afgewerkte doel maar in de beleving zelf. In het me ervan bewust te zijn dat ze door mijn vingers stroomt en me mee neemt naar een plaats die ik niet ken. Ze deelt iets met me en neemt me mee. Een creatief en uniek moment. Nooit 2 keer hetzelfde.

Daarom lees ik mijn teksten ook zelden opnieuw en doet het er weinig toe wat iemand anders ervan vindt. Het resultaat mag er zijn maar is niet het belangrijkste. Het gaat me om de beleving en dat te delen.

Ik kan haar op een of andere manier uitnodigen in mijn dag door stil te staan en ontvankelijk te zijn voor wat beweegt. Van mezelf de stille wachtruimte te maken voor haar komst. Ergens waart ze rond in die stilte. In dat kleinste briesje herken ik haar. Als dat eerste kleine nauwelijks waarneembare regenspatje voor een bui. Onaangekondigd. Delicaat en schichtig als een vlinder. Wat ben ik blij als ze langs komt.

Nog een fijne zaterdag.

Foto door Atlantic Ambience: https://www.pexels.com/nl-nl/foto/bruin-vlinder-selectieve-aandacht-specifieke-aandacht-14045081/