Dit is mijn laatste blog. Ik laat deze nog even staan om rustig af te ronden. Het zal me niet lukken duidelijk uit te leggen waarom ik er niet mee verder doe. Het is een gevoel dat me drijft niet zozeer een logica. De stilte wint steeds weer van de woorden en daar voel ik me wel goed bij. Ik wil graag iedereen bedanken die regelmatig reageerde. Ik vond het altijd leuk om reacties te krijgen. Hoe het verder gaat? Wel, de "stille ruimte" geef ik voorlopig niet op. De site blijf

Kent u iemand die de longziekte COPD heeft? Of ALS? CRPS? Ontstekingen?Pijnlijke gewrichten? Stuur hen dan dit https://www.youtube.com/@RedFlyerMedia/videos Op deze pagina zult u getuigenissen vinden van mensen die dankzij DMSO - dit spotgoedkope product - weer enigszins normaal leven ondanks het feit dat ze zwaar ziek zijn. Zoals met veel zaken in deze wereld is het zo dat het eigenbelang van tal van instituten de producten waar geen geld mee kan verdiend worden negeren en a

Ik borduur verder op mijn vorige post. Het origineel is waarheid als in onaangetast, de staat voor enige verdeeldheid. Elke afgeleide versie van waarheid is een leugen (klein of groot), hetzij de corruptie waar ik vorige keer over schreef. Niemand is hier vrij van. Corruptie of leugen is al wat niet 100% waar is. Al wat niet 100% waar is bezit een interne verdeeldheid en ervaart een spanningsveld tussen beide polen. De waarheid vs wat daarvan afwijkt. Er is geen vorm zonder s

Vanuit een absoluut perspectief bekeken is er 1 bron, namelijk daar waar alles uit voortkomt. Dat is het hoogste potentieel. Het origineel. Alles wat bestaat is van een lager potentieel of minder dan het origineel. Hier introduceer ik het woord “corruptie”, namelijk zijnde de ombuiging of de- potentiatie van het origineel. Het origineel is omnipotent, de expressie ervan is dit niet, want het mist een stukje van de kwaliteit van het origineel. In die zin is alles en iedereen e

Vorige week was een week vol interessante gesprekken. Op een of andere manier kwam het thema burn – out op de voorgrond. Burn – out is in mijn ogen een heel belangrijk deel van het leven en biedt een unieke kans om het leven op een totaal nieuwe manier te ontdekken. Ik luister graag naar mensen die hierover durven praten. De gesprekken getuigen vaak van veel openheid en eerlijkheid en daar geniet ik van. Ze gaan niet langer over de glorie van het oude, maar over de ontdekking

Altijd aanwezig maar niet altijd gezien. Als ik stil ben kan ik haar horen. Ik heb ook die andere kant. Die stem die altijd weer een stelling wil innemen gebaseerd op een fundament van eerdere reacties. Die stem weet ondertussen wel dat de ziel altijd naast hem staat. Maar wil hij haar aan kijken is de vraag. Bij momenten vreest hij haar en zoekt hij liever zijn verstrooiing elders. Soms vergeet hij haar voor even. De ziel heeft dit speciale vermogen te praten zonder woorden.

Na mijn vorige post heeft het thema me niet losgelaten. Integendeel. Deze week heb ik effectief meer dan anders mijn aandacht open gehouden voor de inspiratie waar ik over schreef. Het reikt evenwel verder dan dat. Het is alsof een diepe herkenning in mij zich ervan bewust is dat het effectief allemaal niet om mijn doelen draait en dat ik als hoogste verwezenlijking enkel mezelf ontvankelijk hoef te houden voor diezelfde dynamiek van inspiratie. Dat dit het hele punt is. Het

Sommige dagen lukt het niet. Dan zit ik voor de computer omdat ik absoluut iets wil schrijven. Dan komt er zo goed als niets en alles wat komt voelt raar. Alsof ik iets probeer af te dwingen. Na enkele zinnen op papier voelt alles wrang en saai. Meestal weet ik op voorhand al dat er “iets” te kort is. Alsof ik probeer vals te spelen. Een soort van onwennig en ongemakkelijk bloot staat in afwachting van een moment dat ik graag wil maar dat niet lijkt op te dagen. “Omdat ik het

Soms baal ik ervan. Al dat mijmeren. Saaie boel denk ik dan. Alsof het me te lang wentelen of vastzitten in het “stille ruimte” thema (verdrinken) van mijn vorige schrijven er plots toe leidt dat iets weer gaat bewegen. Dan wordt de “rakker” in me wakker en neemt heel de boel over. Wat vind ik hem fijn. Eigenlijk nu ik eraan denk: Ik beleef hem net zo graag als ik de stilte beleef. Hij heeft ietwat de lak aan alles. Hij voelt zich opgeladen. Hij wil spelen en bewegen. Hij hou

Soms overvalt het me. Een overduidelijk aanvoelen van aanwezig te zijn in een veld van stilte ondanks het lawaai van de wereld. Misschien is de bewoording fout. Aanwezig zijn in een veld zou nog inhouden dat er een scheiding bestaat tussen mezelf en dat veld. Het is eerder een ervaring van “ophouden te bestaan” en toch te zijn. Een waarneming die plots alom is, die overblijft nadat iets anders stopt. Dit stoppen is een sleutel naar dit bijzondere moment. Stoppen met wat? Wat

Vandaag wil ik even schrijven over de “Matrix”, een thema dat me al altijd gefascineerd heeft. Vroeger dacht ik dat de Matrix een soort transcendentale puzzel was, een raadsel. De illusie van ons bestaan. Een plaats die ons gevangen houdt. Die ons afschermt en “dom” houdt in een veel groter geheel waar we geen zicht op hebben gezien dezelfde Matrix ons een vals beeld voorhoudt. Een gevangenis zonder zichtbare muren waarbinnen de meeste mensen geloven dat ze vrij zijn. Een dro

de blog is lang weg geweest. Ruim een jaar kon ik niets meer op papier zetten. Bijna had ik alles gewist. Verdronken in een woordenstroom die niets meer betekende. De constante vragen: Waarom doe ik dit? En wat valt er eigenlijk te zeggen? Wat is de waarde hiervan? Waar probeer ik bij aan te sluiten? Niets van het oude schrijven is nog relevant voor me. Wie het leest zal enkel ontdekken wat voorbij is. Ik kom niet verder op het oude pad van woorden en bedoelingen. In geen enk

Hoe kan het anders dan dat jouw plotse vertrek dit alles zo relatief maakt. Niemand die het zag. De fragiliteit en onvoorspelbaarheid zo...

Vorige week had ik het geluk om het boek in de titel van deze post te mogen lezen. Michel Henry was een grote Franse filosoof die stierf...

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets op papier kon zetten. De inspiratie was letterlijk weg. Alhoewel ik dagelijks allerhande...

Wil ik wel verder schrijven? Is het van belang? Doet het ertoe dat ik mijn geloofservaring op deze manier tot uitdrukking breng? Ik noem...

Enkele weken geleden zat ik te dagdromen. Ik zag mezelf na mijn dood in een ontmoeting met God. Hij verwelkomde me en vroeg me naar mijn...

Een sluier verhult maar niet helemaal. Het licht komt er nog door. Vormen zijn zichtbaar. Alle potentieel is aanwezig en grijpbaar. Als...

Schrijven over geloof is gemakkelijk. Maar je geloof uitdrukken in dagelijkse actie is niet altijd evident. Het zet je namelijk voor...

Enkele weken geleden zat ik te mijmeren over het al dan niet dragen van een kruisje aan een ketting. Ik heb in heel mijn leven heel...