Altijd aanwezig maar niet altijd gezien. Als ik stil ben kan ik haar horen. Ik heb ook die andere kant. Die stem die altijd weer een stelling wil innemen gebaseerd op een fundament van eerdere reacties. Die stem weet ondertussen wel dat de ziel altijd naast hem staat. Maar wil hij haar aan kijken is de vraag. Bij momenten vreest hij haar en zoekt hij liever zijn verstrooiing elders. Soms vergeet hij haar voor even. De ziel heeft dit speciale vermogen te praten zonder woorden.

Na mijn vorige post heeft het thema me niet losgelaten. Integendeel. Deze week heb ik effectief meer dan anders mijn aandacht open gehouden voor de inspiratie waar ik over schreef. Het reikt evenwel verder dan dat. Het is alsof een diepe herkenning in mij zich ervan bewust is dat het effectief allemaal niet om mijn doelen draait en dat ik als hoogste verwezenlijking enkel mezelf ontvankelijk hoef te houden voor diezelfde dynamiek van inspiratie. Dat dit het hele punt is. Het

Sommige dagen lukt het niet. Dan zit ik voor de computer omdat ik absoluut iets wil schrijven. Dan komt er zo goed als niets en alles wat komt voelt raar. Alsof ik iets probeer af te dwingen. Na enkele zinnen op papier voelt alles wrang en saai. Meestal weet ik op voorhand al dat er “iets” te kort is. Alsof ik probeer vals te spelen. Een soort van onwennig en ongemakkelijk bloot staat in afwachting van een moment dat ik graag wil maar dat niet lijkt op te dagen. “Omdat ik het

Soms baal ik ervan. Al dat mijmeren. Saaie boel denk ik dan. Alsof het me te lang wentelen of vastzitten in het “stille ruimte” thema (verdrinken) van mijn vorige schrijven er plots toe leidt dat iets weer gaat bewegen. Dan wordt de “rakker” in me wakker en neemt heel de boel over. Wat vind ik hem fijn. Eigenlijk nu ik eraan denk: Ik beleef hem net zo graag als ik de stilte beleef. Hij heeft ietwat de lak aan alles. Hij voelt zich opgeladen. Hij wil spelen en bewegen. Hij hou

Soms overvalt het me. Een overduidelijk aanvoelen van aanwezig te zijn in een veld van stilte ondanks het lawaai van de wereld. Misschien is de bewoording fout. Aanwezig zijn in een veld zou nog inhouden dat er een scheiding bestaat tussen mezelf en dat veld. Het is eerder een ervaring van “ophouden te bestaan” en toch te zijn. Een waarneming die plots alom is, die overblijft nadat iets anders stopt. Dit stoppen is een sleutel naar dit bijzondere moment. Stoppen met wat? Wat