Naakt 14/05/2026

Na mijn vorige post heeft het thema me niet losgelaten. Integendeel. Deze week heb ik effectief meer dan anders mijn aandacht open gehouden voor de inspiratie waar ik over schreef. Het reikt evenwel verder dan dat. Het is alsof een diepe herkenning in mij zich ervan bewust is dat het effectief allemaal niet om mijn doelen draait en dat ik als hoogste verwezenlijking enkel mezelf ontvankelijk hoef te houden voor diezelfde dynamiek van inspiratie. Dat dit het hele punt is. Het herkennen ervan voelt als een geschenk. De climax van een oneindig verhaal waar ik het einde niet van hoef te kennen maar me omringd voel door de bewegingen van een alles waar ik een aansluiting in mag ervaren.

Instrument in plaats van dirigent. Klein als een zandkorrel in de woestijn maar niet verloren.

Die dynamiek voelen is nieuw voor me. Volgens mij omdat ik lang geprobeerd heb haar te vinden door ze te willen begrijpen als een soort logica. Hierdoor heb ik geprobeerd me haar eigen te maken. Maar dit overstijgt logica.

Dan wordt zoveel duidelijk. Ook van wat menig boek en wijze ooit sprak. Gewoon aanschouwen. Vertrouw. Oordeel niet. Klein. Als een kind. Herken uiteindelijk de kracht van een dynamiek die bergen verzet maar niet “de jouwe” is. Er is daarna geen “en dan?”, en “wat doe je ermee?”. Dit zijn opnieuw vragen die tot rede, oordeel en consensus leiden maar niet naar de participatie waar ik nu over schrijf.

Dit gaat niet over wat “het” voor mij kan “doen”. Of wat het betekent in de ogen van de wereld.

Is dit de vrije keus waarvan steeds weer sprake? De enige keus die we hebben? De vrije keus om ontvankelijk te zijn voor iets wat zo vluchtig en ongrijpbaar is als de inspiratie zelf? Het voelt alsof ik heel dicht bij de essentie gekomen ben van de kern die doorheen heel deze blog verweven zit.

Bij momenten ervaar ik duidelijk een relatie die ik voor het eerst als “echt” kan omschrijven en die ik in mijn vorig schrijven gedeeltelijk onder woorden kon brengen.

Al heel mijn leven doe ik van alles maar altijd was er een missie, een motivatie of een reden waar ik mijn eigen handelen kon aan toeschrijven. Altijd weer het oordeel. Zelf veel van mijn eerdere publicaties waren nog doorspekt van een onderliggende motivatie om mezelf te verduidelijken en begrepen te worden.

Uiteindelijk zijn deze pogingen minder en minder geworden. Tegelijkertijd groeit een ruimte in me die plaats maakt voor de ontvankelijkheid waarvan sprake. Voor dat wat ik al heel de tijd zocht.

Ontvankelijkheid voor iets wat echt is.

Nog een fijne donderdag!

Foto door Andrew Schwark: https://www.pexels.com/nl-nl/foto/man-vent-kerel-iemand-9197876/