De Feniks 19/04/2026

Soms baal ik ervan. Al dat mijmeren. Saaie boel denk ik dan. Alsof het me te lang wentelen of vastzitten in het “stille ruimte” thema (verdrinken) van mijn vorige schrijven er plots toe leidt dat iets weer gaat bewegen. Dan wordt de “rakker” in me wakker en neemt heel de boel over. Wat vind ik hem fijn. Eigenlijk nu ik eraan denk: Ik beleef hem net zo graag als ik de stilte beleef. Hij heeft ietwat de lak aan alles. Hij voelt zich opgeladen. Hij wil spelen en bewegen. Hij houdt van het leven, die rauwheid. De vreugde en de pijn. Hoogtes en laagtes. Alles erop en eraan. Nuchterheid maar ook de roes. Bloed, zweet en tranen. Onverschrokken. Laat ze maar komen. Hij aanbidt niets of niemand. Ook zichzelf niet. Hij geniet vooral van het moment. Blijft bij niets zitten en is niet gehecht aan resultaat of doel. Hij is totaal niet bezig met oude concepten en regels. Hij geeft niemand autoriteit en ankert niet naar een eeuwig heiligdom of verlossing. Het leven is zijn ding. Nieuwe initiatieven opzetten blind voor resultaat, begrenzing en vergankelijkheid. Zalig. Niet klein te krijgen.

Hij trekt zich geen reet aan van de beperkingen van de wereld. De rakker is altijd jong. Een beleving van eeuwige jeugd zolang hij maar niet te lang in de spiegel kijkt, een gouden tip voor wie hem wil koesteren.

Terwijl ik dit schrijf schiet me iets te binnen. Wat als die stille ruimte ervaring, de oude man ervaring en de jonge rakker gewoon zijn wat ze zijn. Ervaringen die me “overkomen” als de tijd er rijp voor is. Rijpingsprocessen voor het volgende. Niet uit eigen keuze maar omdat ze allemaal velden zijn in mezelf die één voor één in het licht gezet worden en die ik tijdelijk beleef tot ze hun effect gehad hebben. Een effect dat ik nooit kan begrijpen. Als wolken die voor de zon schuiven en elk op hun manier de beleving van het licht anders vormen. Heb ik dan helemaal niets meer te zeggen? Ik denk graag van wel maar twijfel oprecht. Misschien dat het gehecht raken aan een specifieke beleving er iets mee te maken heeft. Wolken kan je niet tegenhouden en zelf als je het probeert verander je hun vorm, en het licht. Bovendien zal je bezig zijn met je wolkveranderingsproject in plaats van het moment te koesteren dat je zo graag beleefde. Tja, wie zal het zeggen. Interessant vind ik het wel.

Die oude man ervaring, de stilte en die rakker. Die cyclus heb ik al veel keren doorlopen. Volgens mij zijn er nog wat wel personages door mijn bestaan geweven die ik nog niet echt omschreven heb. Ze komen en gaan en vormen een levend geheel. Een cirkel van constante verandering waar alles invloed heeft op het volgende.

De feniks herrijst altijd uit de as van iets dat voorheen was. De as die al het vorige irrelevant maakt en een nieuwe vorm laat verschijnen waarbij op een paradoxale manier het vorige net zo belangrijk en noodzakelijk was als het huidige.

Nog een fijne zondag.

Foto door Atahan Demir: https://www.pexels.com/nl-nl/foto/vogel-adelaar-arend-standbeeld-16255984/